Cube-2 στον Άλιμο by Potiropoulos+Partners



Στο συγκεκριμένο project το τρίπτυχο «υπαίθριος χώρος-ημιυπαίθριος χώρος- πράσινο» αναδεικνύεται σε κύριο συνθετικό άξονα. Προκύπτει έτσι μία αλληλουχία προβόλων-κήπων, που δίνουν την εντύπωση ότι κινούνται μέσα στη βλάστηση, και αντίστοιχα ότι η βλάστηση κινείται μέσα σ’ αυτούς.

Κατά τον Αριστοτέλη, η κατανόηση ενός αντικειμένου, ή ενός έργου, είναι η γνώση τεσσάρων αιτίων, που αποτελούν και την αφετηρία του: Το λογικό αίτιο (ο λόγος για τον οποίο επινοήθηκε), το τελικό αίτιο (ο σκοπός του),  το υλικό αίτιο (η ύλη από την οποία κατασκευάζεται), και το ποιητικό αίτιο (ο δημιουργός του). Όταν συνθέτει κανείς, η πρώτη συνειρμική σκέψη, η αφετηρία, είναι λοιπόν και η πιο σημαντική.

Στο Cube-2 ξεκίνησε με μία βασική ιδέα, που σταδιακά εξελίχθηκε σε διερεύνηση της αειφορικής σχέσης του κτιρίου με την φύση, όπου το πράσινο και το φως ζωντανεύουν το ένα το άλλο. Η φύση είναι ο τελικός υποδοχέας των ανθρώπινου παραγόμενου έργου αλλά και της ίδιας μας της ύπαρξης, αποτελώντας αναπόσπαστο μέρος του κύκλου της ζωής και αντιπροσωπεύοντας μία αρχετυπική, σταθερή και αδιαπραγμάτευτη αξία. Δουλεύοντας με μια φόρμα διαδοχών του πλήρους και του κενού, ο κτιριακός όγκος, παρά το μέγεθός του, φαίνεται σαν να αιωρείται. Η μονολιθική αρχική χειρονομία διαρρηγνύεται όταν το κέλυφος σπάει
σε φέτες.

Κρίσιμο θέμα αποτέλεσε η διαχείριση των ορίων που ρυθμίζουν κινήσεις, στάσεις και θεάσεις. Το πρώτο πλάνο και το φόντο, η κίνηση του ήλιου, η μεταμόρφωση του τοπίου ανάλογα με την εποχή, και η μετάβαση από το φυσικό στοιχείο στο αστικό, εγκαθιστούν ένα σύνολο διαδραστικών σχέσεων αποκαλύπτοντας τον καμβά
διαμόρφωσης του αρχιτεκτονικού συντακτικού. Στο πλαίσιο αυτό, προτεραιότητα αποτέλεσε η αξιοποίηση της θέας, σε ένα ψηλό σημείο του εδαφικού ανάγλυφου του Αλίμου που διακρίνεται για την οπτική εκτόνωση που προσφέρει προς την Αττική ακτογραμμή και τον Σαρωνικό κόλπο. Ακολουθώντας το τοπιακό πανόραμα,
η εσωτερική οργάνωση παραθέτει διαφορετικές, αλληλο-συσχετιζόμενες μεταξύ τους επιλογές θεάσεων και χωρικών ρόλων αρθρώνοντας το εσωτερικό του κτιρίου σε ζώνες εξωστρεφείς, δηλαδή πιο δημόσιες, και αντίστοιχα σε εσωστρεφείς, και περισσότερο ιδιωτικές, που αναλογούν στις διαβαθμίσεις της θέας και της
λειτουργίας.